Ανεργία & Ανάπτυξη

Ανεργία & Ανάπτυξη

Διάσκεψη Τύπου Προέδρου Δημοκρατικού Συναγερμού Νίκου Αναστασιάδη
για αντιμετώπιση ανεργίας-ανάπτυξη οικονομίας

Κυρίες και κύριοι,

Το πλέον σοβαρό και ανησυχητικό, από τα προβλήματα που επέφερε στην κυπριακή οικονομία και κοινωνία η παγκόσμια κρίση και η αδυναμία της κυβέρνησης να την αντιμετωπίσει, είναι αναντίλεκτα εκείνο της ανεργίας. Η χώρα μας, η οποία δικαίως υπερηφανευόταν μέχρι πριν από μερικά μόλις χρόνια ότι είχε κατορθώσει να αναπτύσσεται διατηρώντας συνθήκες πλήρους απασχόλησης, βρέθηκε να καταγράφει έναν από τους ψηλότερους ρυθμούς αύξησης της ανεργίας στην Ευρώπη.Θα ήθελα να παρουσιάσω κάποια στοιχεία που καταδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος. Αλλά θέλω να τονίσω πως οι αριθμοί και τα μεγέθη χάνουν την αξία τους, όταν αναφέρονται σε ανθρώπους. Αυτούς πρέπει να έχουμε στη σκέψη μας. Αυτούς και τη συνοχή της κοινωνίας μας την οποία πρέπει να διαφυλάξουμε.

Παραθέτω στη συνέχεια συγκεκριμένα στοιχεία:

§ Οι 13.280 άνεργοι του Φεβρουαρίου του 2008 – όταν αναλάμβανε την εξουσία η κυβέρνηση Χριστόφια – έγιναν τον προηγούμενο μήνα 29.806, καταγράφοντας μια τρομακτική αύξηση της τάξης του 124%.

§ Μόνο τον τελευταίο χρόνο, δηλαδή από το Φεβρουάριο του 2010 μέχρι τον φετινό, προστέθηκαν στη μακρά λίστα των ανέργων άλλοι περίπου 6.000 άνθρωποι.

§ Περισσότεροι από 5.000 συμπολίτες μας, παραμένουν χωρίς εργασία για διάστημα πέραν των έξι μηνών και αρκετοί εξ αυτών πέραν των 12 μηνών.

§ Το 44% των ανέργων είναι άτομα που οι ηλικίες τους κυμαίνονται μεταξύ 30 και 49 ετών. Aνθρωποι οικογενειάρχες, οι οποίοι πλέον αδυνατούν να εκπληρώσουν τραπεζικές ή άλλες υποχρεώσεις και δεσμεύσεις.

§ Στις στατιστικές θα πρέπει να τονιστεί πως δεν περιλαμβάνονται οι αυτοεργοδοτούμενοι που μπορεί για μήνες να είναι χωρίς δουλειά ή να υποαπασχολούνται χωρία μάλιστα το δικαίωμα να λαμβάνουν ανεργιακό επίδομα.

§ Την ίδια στιγμή, τα αρμόδια κυβερνητικά τμήματα, εκτιμούν ότι μέχρι το τέλος του έτους, ο αριθμός των ανέργων θα ξεπεράσει τις 32.000, ενώ και για το 2012 οι προβλέψεις κάνουν λόγο για συνέχιση των αυξητικών τάσεων.

Κυρίες και κύριοι,

Θέλω να θυμίσω, χωρίς καμία διάθεση αυτοδικαίωσης, ότι από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν τα σύννεφα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, παροτρύναμε την Κυβέρνηση να πάρει μέτρα. Δυστυχώς, δεν εισακουστήκαμε, ούτε τότε, ούτε αργότερα, αλλά ούτε και τώρα. Ήταν η περίοδος του εφησυχασμού και των αφελών και επιφανειακών, επιτρέψτε μου να πω και αλαζονικών, εκτιμήσεων ότι η Κύπρος θα έβγαινε αλώβητη από μια πρωτοφανή σε έκταση και διάρκεια παγκόσμια κρίση.

Ανέφερα σκόπιμα την αύξηση της ανεργίας τον τελευταίο χρόνο, για να υποδείξω ότι οι πολυδιαφημιζόμενοι από τους κυβερνώντες θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης στους οποίους επανήλθε η οικονομία μας, δεν συνοδεύτηκαν από μείωση της ανεργίας, επιβεβαιώνοντας με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η κυβέρνηση μπορεί να βρίσκει τους τρόπους να κάνει κάποιους αριθμούς να ευημερούν, αλλά όχι και τους ανθρώπους. Συνεπώς, έχουμε μιαν ανάπτυξη η οποία όχι μόνο δεν δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, αλλά αδυνατεί να συγκρατήσει και τις υφιστάμενες.

Η λύση στο πρόβλημα της ανεργίας βρίσκεται στην πραγματική και όχι τη επίπλαστη οικονομική ανάπτυξη. Βρίσκεται στη δημιουργία θετικού επιχειρηματικού κλίματος και στην προσέλκυση επενδύσεων. Βρίσκεται, όπως επισημαίνει και ο συμπατριώτης μας Νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης, στη στόχευση της οικονομίας μας σε τομείς οι οποίοι μπορούν να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας. Πρέπει να τολμήσουμε να βάλουμε ξανά μπρος τις μηχανές της ανάπτυξης.

Η δημιουργία αυτών των προϋποθέσεων, ασφαλώς και δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από δογματισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες που ενοχοποιούν τον επιχειρηματικό κόσμο και την επιχειρηματική δραστηριότητα και θεοποιούν τον κρατισμό.

Θα ήθελα πραγματικά να ερωτήσω τους κυβερνώντες: Αν όλοι, λίγο ή πολύ, συμφωνούμε ότι πρέπει να μειώσουμε το σπάταλο κράτος και να συγκρατήσουμε το κρατικό μισθολόγιο, από πού περιμένουν ότι θα προέλθουν οι θέσεις εργασίας; Δεν είναι από τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα;

Μήπως, θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας με περικοπές σε αναπτυξιακές δαπάνες ή βγάζοντας τους νέους στους δρόμους να διαδηλώνουν κατά της αύξησης των ορίων αφυπηρέτησης, όταν την ίδια στιγμή δεν χάνουν ευκαιρία για να «βολέψουν» σε κάθε προνομιούχα θέση ημέτερους συνταξιούχους; Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σΆ αυτό το θέμα με την παράθεση στοιχείων και ονομάτων και ελπίζω να μην προκληθώ γιατί θα αναγκαστώ να το πράξω.

Κυρίες και κύριοι,

Οι συνέπειες της μεγάλης αύξησης της ανεργίας που καταγράφεται στον τόπο μας, δεν είναι μόνο οικονομικές. Δεν είναι μόνο η αδυναμία των ανέργων να ανταποκριθούν στις οικογενειακές και οικονομικές τους υποχρεώσεις και η εκταμίευση πολλών εκατομμυρίων από τα κρατικά ταμεία για ανεργιακά επιδόματα.

Οι συνέπειες είναι και κοινωνικές.

§ Η ανεργία δημιουργεί κοινωνική ανισότητα. Κλονίζεται ο αυτοσεβασμός και η αυτοπεποίθηση των ανέργων, φαινόμενα που δημιουργούν αισθήματα ανασφάλειας, απογοήτευσης και κοινωνικής απόρριψης. Διότι η ανεργία δεν συρρικνώνει μόνο τα εισοδήματα του κάθε άνεργου, αλλά και την προσωπικότητα του.

§ Είναι επίσης γνωστό ότι η φτώχεια και η έλλειψη δυνατότητας επιβίωσης μπορούν να οδηγήσουν στην παραβατικότητα, στη βία και στην επιθετική συμπεριφορά, εντός και εκτός της οικογένειας καθώς και στη ξενοφοβία και τις ρατσιστικές εξάρσεις.

Η λύση βρίσκεται στην στήριξη της επιχειρηματικότητας και κυρίως των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων του τόπου μας και όχι στην ενοχοποίησή τους. Πρέπει να δώσουμε κίνητρα ανάπτυξης στις επιχειρήσεις για να επιτύχουμε επαναδραστηριοποίηση του εργατικού δυναμικού του τόπου και άμεση δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Η αύξηση των έμμεσων ή άμεσων φόρων οδηγούν τις επιχειρήσεις να μειώνουν το προσωπικό τους.

1. Να γίνει ιεράρχηση των μεγάλων αναπτυξιακών έργων του τόπου, τόσο του δημόσιου τομέα όσο και του ιδιωτικού και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για όσο το δυνατόν γρηγορότερη υλοποίησή τους, διευκολύνοντας τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

2. Η κυβέρνηση να διασφαλίσει ότι γενικότερα οι δημόσιες υπηρεσίες θα απλοποιήσουν τις διαδικασίες και θα περιορίσουν την αχρείαστη γραφειοκρατία για το σύνολο των επιχειρήσεων, μικρών και μεγάλων.

3. Οι δύο τομείς που «γεννούν» τη μεγαλύτερη ανεργία είναι ο οικοδομικός και ο τουριστικός. Αντί η κυβέρνηση να εκπονήσει συγκεκριμένες πολιτικές που θα στοχεύουν, σε πρώτη φάση, στη συγκράτηση θέσεων εργασίας και μεσοπρόθεσμα στη δημιουργία νέων, ήρθε να ανακαλέσει, στην τουριστική βιομηχανία, τα μέτρα στήριξης δημιουργώντας ουσιαστικά κι άλλους άνεργους. Τα μέτρα στήριξης της τουριστικής βιομηχανίας πρέπει, έστω και τώρα, να επαναληφθούν και να στοχεύσουν στην επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου.

4. Να ενθαρρυνθούν μέσω κινήτρων ή χαμηλότοκων δανειοδοτήσεων, επενδύσεις στον τομέα της ενέργειας και πιο συγκεκριμένα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

5. Να δοθούν φορολογικά και πολεοδομικά κίνητρα για επενδύσεις σε τομείς της οικονομίας οι οποίοι έχουν προοπτικές ανάπτυξης, όπως η Παιδεία, η Υγεία, η Τεχνολογία και η Έρευνα. Το μέγεθος ή το ύψος των κινήτρων να είναι ανάλογο του αριθμού των θέσεων εργασίας που θα δημιουργηθούν.

6. Η Η κυβέρνηση να πάψει να «ενοχοποιεί» την πρακτική της αγοράς υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα εκεί όπου το δημόσιο είτε αδυνατεί είτε κωλυσιεργεί να ανταποκριθεί.

7. Να δημιουργηθεί φορέας ο οποίος συστηματικά και μεθοδικά θα καθοδηγεί ιδιωτικές μικρές επιχειρήσεις στο να συμμετέχουν σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να απορροφούν κεφάλαια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ανάπτυξης. Και όχι να γινόμαστε μάρτυρες όπου το δημόσιο αποτελεί τροχοπέδη στην παροχή αυτών των κεφαλαίων.

8. Να διευρυνθεί το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων για τόνωση της αγοράς και αύξηση των αναγκών σε ανθρώπινο δυναμικό.

9. Να παταχθεί η αδήλωτη και παράνομη εργοδότηση, η οποία εκτός του ότι αποστερεί πόρους και έσοδα από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων αποτελεί και πηγή αθέμιτου ανταγωνισμού υπονομεύοντας τις ευρύτερες προοπτικές ανάπτυξης και απασχόλησης.

10. Να γίνει αυστηρός επανασχεδιασμός της πολιτικής μας για την παραμονή στην Κύπρο των παράνομων ξένων εργατών και πολιτικών προσφύγων, οι οποίοι απορροφούν ένα μεγάλο μέρος οικονομικών πόρων, εισοδημάτων και θέσεων εργασίας. Η αυστηρότητα θα πρέπει να στρέφεται κατά κύριο λόγο σε βάρος όσων εργοδοτούν παράνομους εργάτες.

11. Να προωθηθούν πολιτικές για ένταξη των νέων στην αγορά εργασίας και απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Η κατάρτιση είναι ένα πολύ βασικό στοιχείο στην προσπάθεια να κτυπηθεί το πρόβλημα της ανεργίας.

12. Να αναβαθμιστεί ποιοτικά ο επαγγελματικός προσανατολισμός στα σχολεία, ούτως ώστε οι νέοι να γνωρίζουν πριν επιλέξουν κλάδο σπουδών, ποιές είναι οι πραγματικές ανάγκες της κυπριακής οικονομίας, ποιοι τομείς χρειάζονται στελέχωση και ποια επαγγέλματα αναμένεται να έχουν ζήτηση στο μέλλον.

13. Επαναξιολόγηση των σχεδίων του Υπουργείου Εργασίας και της Αρχής Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού ώστε να αποκτήσουν ευελιξία και να γίνουν προσιτά σε επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους, και να συμβάλουν ουσιαστικά στη συγκράτηση και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Το πρόβλημα της ανεργίας δεν αντιμετωπίζεται ούτε με την αύξηση ούτε με την παράταση της διάρκειας λήψης επιδομάτων. Τα επιδόματα είναι εκεί για να ικανοποιήσουν προσωρινά βασικές ανάγκες των ανέργων.

Αυτό που ο πολίτης χρειάζεται είναι εργασία, όχι ελεημοσύνη από το κράτος. Θέλει να έχει τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται στις οικογενειακές και οικονομικές του υποχρεώσεις και να ζει μια αξιοπρεπή ζωή σε συνθήκες σιγουριάς και ασφάλειας.

Αυτό που πρέπει, έστω και τώρα, να συνειδητοποιήσουν οι κυβερνώντες είναι ότι:

§ Οι πολίτες δεν μπορούν να βρουν δουλειά, αν οι επιχειρήσεις δεν είναι εύρωστες, βιώσιμες, ανταγωνιστικές και δεν επενδύουν στο ανθρώπινο δυναμικό.

§ Και οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να είναι βιώσιμες, όταν ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μας είναι άνεργο και δεν έχει ουσιαστικά καταναλωτική δύναμη.

Κυρίες και κύριοι,

Κλείνοντας, θα ήθελα να απευθυνθώ στους νέους και τις νέες, που επιλέγουν να μας παρακολουθούν από απόσταση, πολλές φορές με απαξίωση και καχυποψία. Δεν τους αδικώ ούτε τους επικρίνω γιΆ αυτή τους την στάση. Όμως ούτε η απουσία, ούτε η αποστασιοποίησή τους, θα μας κάνουν καλύτερους.

Εμείς, θέλουμε τους νέους συμμέτοχους. Στους ίδιους εναπόκειται εάν θα παραμείνουν απαθείς ή εάν θα επιλέξουν να στείλουν τα μηνύματα τους με τη συμμετοχή και τη ψήφο τους.

Η ανεργία μεταξύ των νέων αυξήθηκε με ρυθμό 187% στις ηλικίες μέχρι 29 ετών την τελευταία τριετία, ενώ ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης παρατηρείται στις ηλικίες μέχρι 24 ετών. Ένα ποσοστό που φτάνει το 210%.

Η αποχή των νέων συνεπώς δεν είναι η λύση. ΓιΆ αυτό θα ήθελα να τους καλέσω, στις λίγες ημέρες που απομένουν, να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους και στις 22 Μαΐου να προσέλθουν στις κάλπες και να ψηφίσουν. Εμείς είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε την άποψη, την κριτική, την ετυμηγορία τους.

Σας ευχαριστώ.

FacebookTwitterGoogle+Share